نیایش های چمران

چه شبی بود! شب قدرمن. شبی که جسم من به روح مبدل شده بود... شبی که خدا، در وجود من حلول کرده بود وشبی که آتش عشق، همه ی گناهان مرا سوزانده بود. شبی که پاک و معصوم، همچون پاکیآتش و عصمت کودک، با خدای خود راز و نیاز می کردم...