نهج البلاغه - حکمت 150

سخن بسیار می گوید، اما کردار خوب او اندکاست! برای دنیای زودگذر تلاش و رقابت دارد اما برای آخرت جاویدان آسان می گذرد؛سود را زیان و زیان را سود می پندارد؛ از مرگ هراسناک است اما فرصت را از دست میدهد؛ گناه دیگری را بزرگ می شمارد، اما گناهان بزرگ خود را کوچک می پندارد؛ طاعتدیگران را کوچک و طاعت خود را بزرگ میداند؛

مردمرا سرزنش می کند، اما خود را نکوهش نکرده با خودریاکارانه برخورد می کند؛ خوشگذرانی با سرمایه داران را بیشتر از یاد خدا بامستمندان دوست دارد، به نفع خود بر زیان دیگران حکم می کند اما هرگز به نفع دیگرانبر زیان خود حکم نخواهد کرد، دیگران را هدایت اما خود را گمراه می کند، دیگران از او اطاعت می کنند،و او مخالفت می ورزد، حق خود را به تمام می گیرد اما حق دیگران را به کمال نمیدهد، از غیر خدا می ترسد، اما از پروردگار خود نمی ترسد!