بارقه ی امید...!

وقتی که تو نوشتن تنبل میشم،از دو حال خارج نیست؛

یا اوضاع زیادی آرومه و یا اگر اتفاقی هم هست قابل نوشتن نیست...

و البته در حال حاضر شاید مخلوطی از این دو!

تنها چیز مهم قابل نوشتن این روزها اینه که "امیدواری" کلمه ی مورد اتفاق اکثر مردم و اطرافیان شده...

امیدواری...

چه کلمه ی هیجان انگیزی...!!!

فقط می تونم بگم من هم این روزها مثل اکثریت قریب به اتفاق شما امیدوارم؛

امیدوار به بازسازی روزهای غبار آلود گذشته و به تبع اون ایجاد آینده ای روشن؛ البته اگه بعضیا بزارن!

علی الاصول وقتی آدما به این کلمه می رسند،یعنی راه دومی براشون باقی نمونده و صرفا باید نظاره گر باشن و امیدوار!

آدمی همیشه به امید زنده ست...

خیلی هامون به معجزه معتقدیم ... و شاید اینبار هم معجزه ای رخ بده!

خدا رو چه دیدی...؟!

پ.ن: میگن یه دیوونه سنگی رو به چاه میندازه که صدتا عاقل نمیتونن درش بیارن،حکایت حال امروز ماست!