صحبتی ساده(قطعه ادبی)

هنوز به حرم نرسیده بود نمی دانست مسیر باقی مانده را چگونه بپیماید زیرا صبری برایش باقی نمانده بود گاهی به این فکر می کرد که آیا واقعا در مسیر راه حرم است؟اینها خواب نیست؟ آنهمه بی تابی و انتظار به پایان رسید؟ امروز برای اولین بار بعد از سالها به زیارت حرم ضامن آهو (ع) می رود وقتی به در ورودی می رسد ناگهان آسمانش باریدن می گیرد و بغض گلویش همچون رعد و برق صدایی عظیم دارد.
چقدر لذت بخش و آرامش دهنده است که خودت را در حرم رضوی ببینی و در واقع حس کنی که با آنهمه بدی و گناه لیاقت اینجا را نداشتی اما امام تورا طلبید، آری این تو هستی که با همه ناشایستگی ها به اینجا دعوت شده ای، امام تو را پناه می دهد و فرصتی که حس آرامش و بی گناهی را حس کنی،حس عظمت مهربانی و پناه، حسی آنقدر بزرگ و آسمانی که به محض درک آن، آسمان چشمانت بارانی می شود و تو از خودت سوال می کنی آیا لیاقت دریافت اینهمه مهربانی را داشتم؟